برای شب

این روزا احساس آدمیو دارم که گم شده ؛ که میدونه گم شده ولی سعی میکنه با قطب نما و چیزای کمی که واسش مونده راهو پیدا کنه.گاهی خسته میشه و دست میکشه و میخواد همونجا بمونه تا بمیره.اما یکم بعدتر به خودش میگه "باید بلند شی و راهتو پیدا کنی.تو فقط خودتو داری.هیچ کسِ دیگه نمیتونه کمکت کنه.فقط و فقط تو"

خستهام و خیلی نیاز دارم دو سه هفتهای پشت هم شب باشه و شب.شب برای اینکه آرومه، تاریکه، و برای اینکه بخوابم.